Ukochane równanie profesora

Yōko Ogawa - Ukochane równanie profesora

(Tajfuny, Warszawa 2019)

Samotna matka zostaje wysłana z agencji jako pomoc domowa do profesora matematyki, którego pamięć krótkotrwała działa tylko przez 80 minut, a potem się resetuje.

Strasznie ckliwe czytadełko - jak dla mnie zbyt przewidywalne/teatralne/sztuczne - nic tu się nie wydaje autentyczne, najmniej postaci (zwłaszcza narratorki), a matematyka nie zaciekawia tak jak się spodziewałam. Całość kojarzy mi się z rodzinnymi, telewizyjnymi wyciskaczami łez, w których obce dziecko i obcy staruszek znajdują w sobie rodzinę.

Chyba za stara jestem, żeby zdzierżyć kolejną taką historyjkę. Można przeczytać w jedno popołudnie, ale nie powiedziałabym, że warto. 

 

Jak przestać się bać

 

Ellen Hendriksen - Jak przestać się bać. Dla introwertyków, nieśmiałych i tych, którzy odczuwają lęki społeczne.

(Wydawnictwo Literackie, Łódź 2020)

 

Nie wiem czemu wielu autorom, zwłaszcza różnej maści poradników, wydaje się, że luzackość działa na ich korzyść. Tutaj już w przedmowie dostajemy chociażby niepotrzebne (i niby śmieszne) wtręty o intymnej depilacji czy porównanie dobrego terapeuty do stanika.

 

To już samo w sobie brzmi mocno zniechęcająco, zważywszy, że temat ani trochę nie jest zabawny, ale potem (w przedmowie!) pojawia się jeszcze tak wiekopomne zdanie jak: „Lęk nie jest w stanie zabić, ale osamotnienie tak”. Przyznam, że to jedna z najgłupszych i najbardziej oderwanych od rzeczywistości rzeczy, jakie słyszałam. Po czymś takim trudno było mi z zaufaniem podchodzić do kolejnych rozdziałów książki. Zresztą dwie strony dalej mamy: „Tylko 1 procent nigdy nie doznał lęku społecznego (na was patrzę, psychopaci)”. Boki zrywać…

 

Irytujący styl i niepotrzebnie rozwleczone (a przez to nudne) historie kolejnych przypadków sprawiały, że ciężko było mi powracać do lektury. Do tego bardzo trudno jest się skupić, gdy co chwila wyskakują nam kwiatki pokroju: „Ciało migdałowate jest zaskakująco wielozadaniowe – bardziej mała czarna niż haftowany serdaczek”.* Ogólnie odnoszę wrażenie, że jeśli autorka nie pisze jakiegoś „śmiesznego” porównania co drugie zdanie, chyba źle się czuje.

 

Szkoda też, że pani Hendriksen (niby naukowiec!) wrzuca do jednego worka wszystkie problemy lękowe, zaskakująco lekko uogólniając i… wierząc w magiczną moc mądrości ewolucji. Wolałabym też, żeby książka tego pokroju sprawiała, że zapamiętam jakieś terapeutyczne porady czy ciekawostki naukowe, a nie… fakt, że uczelnia autorki zapewniała studentom w akademiku darmowe prezerwatywy, a ona podziwia tych, którzy bez ogródek się o nie dopominali. Szkoda, że na okładce nie dali takich wiekopomnych zdań autorki jak „Załóż bluzkę z dekoltem, do diabła z rumieńcami!” – wtedy pewnie ominęłabym ją szerokim łukiem i nie miała poczucie okrutnie zmarnotrawionego czasu. Poza tym… jeśli student medycyny ma problemy lękowe z badaniem pacjentów, to czy rzeczywiście musimy parokrotnie mówić o jądrach?

 

Nie polecam. Zdecydowanie nie polecam.

* O mózgu w lęku krótko i konkretnie pisze G.K. Popcak w „Bądź wolny od lęku” (eSPe 2020)

Przyjaciele. Ten o najlepszym serialu na świecie

 

Kelsey Miller - Przyjaciele. Ten o najlepszym serialu na świecie

(SQN, Kraków 2019)

 

"Historie o seksie oralnym, różne uwłaczające określenia i gesty sugerujące masturbację w innych sytuacjach rzeczywiście mogłyby stanowić przejaw molestowania, ale w pokoju scenarzystów mieściły się w granicach standardu. Obrona utrzymywała wręcz, że stanowiły element niezbędny do wykonywania tej pracy".

 

Pamiętam, jak popularny ksiądz youtuber nazwał raz „Przyjaciół” najlepszym serialem na świecie. Zdziwiłam się, że aż tak lekko podchodzi do wybitnej amoralności przedstawionych w nim treści, ale przyznaję, że sama mam do serii pewien sentyment z dzieciństwa i tym trudniej przełykać mi po latach jego wulgarność (choć już ponoć na początku jego emisji używano do jego określeń słów takich jak „sprośny”). Po króciutko opisanym wątku batalii sądowej o znieważanie asystentki w pokoju scenarzystów mogę się jedynie zadziwić, że wobec tego, co prezentowali twórcy, w ogóle udało się pokazać w „Przyjaciołach” COKOLWIEK co nie było skrajnie obsceniczne.

 

Ale to jedyna rzecz, która przykuła moją uwagę w książce. Jeżeli liczycie na anegdoty z planu, sekrety z życia gwiazd czy uchylenie rąbka tajemnic produkcyjnych, srogo się zawiedziecie. Pozycja wydana u nas przez SQN to okropne wodolejstwo – przypomina słaby artykuł z prasy kobiecej, tyle że rozwleczony do 352. stron. Sytuację pogarsza fakt, że autorka uważa się za wyjątkowo zabawną, toteż jej osobiste uwagi przedłużają jeszcze mękę związaną z lekturą. W skrócie – straszliwie ubolewa, że serial jest zbyt „biały”, homofobiczny, za mało w nim płci, za bardzo chrześcijański (ha!), za mało żydowski, i coś tam jeszcze, ale zapomniałam - takie to mętne i nieciekawe.

 

Nie polecam!

 

 

 

 

 

30 Dni do Zmian. Dokonaj życiowej metamorfozy w kilka tygodni

 

Może przemawia przeze mnie złośliwość, ale nie mogę się oprzeć wrażeniu, że to kolejny poradnik dla ludzi bez rzeczywistych problemów życiowych.

Wyrzuć 300 balsamów do ciała (!), posprzątaj dom, zrób listę stu marzeń...

Czy są jakieś poradniki dla ludzi w kryzysach (finansowych, zawodowych, wypaleniu, itd.), którzy są zbyt załamani, by motywować się wyrzuceniem śmieci? (proszę mi polecić, jeśli tak) Zamieszczone tu "recepty" są wręcz dołujące wobec ciężkiej codzienności.

Poza tym autorka mogłaby nie polecać lekko i łatwo akupunktury z nudów, skoro nawet nie poświęciła minuty, by zbadać na czym polega ta wiara w magiczne prądy kosmiczne (czyli okultyzm) - trochę wstyd prezentować takie lenistwo i dawać ludziom porady (czy to dziwne, że poleca też jogę? - poważnie, czy tacy autorzy nie mogliby chociaż przekartkować np. takiej książki???).

Dlaczego nie przeczytam "Drogi artysty"

Przeczytałam wstęp.

Skoro autorka nie wie nawet tyle, że joga jest techniką okultystyczną (jogin ma w Indiach renomę/statut czarownika - polecam też sprawdzić zabawny filmik "Gandhi goes to yoga class" na YT - odrobinę wulgarny, ale dobrze pokazujący głupotę "białych"), a jednocześnie twierdzi, że "Droga artysty" zmieni mi umysł w dokładnie TEN SAM sposób (przemiana jaźni), to naprawdę nie chcę czytać dalej...

Gadanie, że "bóg" Ci pomoże, przy czym ów "bóg" nie jest bogiem tylko.... kosmicznym prądem elektrycznym (!) o magicznych właściwościach, to straszliwy bełkot, jeśli nie celowe pranie mózgu... Naprawdę nie tego się spodziewałam po rzekomym poradniku pracy twórczej.  

 

Sześć Cztery

Hideo Yokoyama – Sześć Cztery

(Wydawnictwo Literackie, Kraków 2018)

 

Mamy tu, niestety, przykład szkodzenia książce przez zabiegi wydawnicze. Duża część negatywnych komentarzy wynika bowiem z zawiedzionych oczekiwań, a mówiąc dosadniej – z oszukania czytelników przez teksty okładkowe.

 

A te sugerują mroczne śledztwo ze zwrotami akcji i skomplikowaną intrygą. I trzeba przyznać, że śledztwo jest, zwroty akcji też, a sama intryga jest bardzo ciekawa, jest też mrocznie i smutno, ALE… w żadnym razie nie otrzymujemy kryminału, którego można by się spodziewać.

 

Sęk w tym, że śledztwo biegnie jakby trochę podskórnie, natomiast lwią część ponad 700-stronicowej książki zajmują… przepychanki biurokratyczne w układach japońskiej policji. Główny bohater jest byłym śledczym, obecnie szefem Biura Prasowego Prefekturalnej Komendy Głównej, zaś esencję fabuły stanowi jego (niemalże heroiczne) miotanie się między agresywnymi mediami a zupełnie nieprzychylną im „górą”, a także lawirowanie między wydziałami administracji i dochodzeń kryminalnych, które toczą ze sobą coraz mniej subtelną wojnę. W czasie tych wyczerpujących i pełnych napięcia bojów bohater dojrzewa, próbując znaleźć swoje miejsce w świecie (Czy jest jeszcze śledczym czy już kimś innym? Czy ma jakąś więź z podwładnymi? Po której stronie barykady powinien się opowiedzieć? Czy lojalność należy się szefowi nawet jeśli jest zachłannym sadystą? Czy potrafi żyć bez rodziny czy bez pracy?).

 

Niektórzy narzekają, że kwestie lojalności, podporządkowania się przełożonym i walki o zachowanie pewnych struktur są niezrozumiałe dla europejskiego czytelnika, ale nie zgadzam się z tym – wystarczy odrobina empatii i zgody na odmienność, wcale nie tak dużą, jak można by się obawiać. Całość jest jasna i czytelna, napisana prostym, gładkim językiem.

 

Szkoda, że książka tłumaczona jest z angielskiego (niestety – to widać), tłumacz tracił czasem wyczucie (np. „dziewczyna” na kilkuletnie dziecko), a redakcji zdarzają się wpadki („zagryzał zęby”). Bardzo irytowało mnie też nawracające „miał marsa na czole”. Książka ma zbyt gładki styl, by wrzucać takie językowe kamyczki (kto dziś tak mówi?).

 

Przyznam, że „Sześć Cztery” mnie zachwyciło – dawno nic nie dało mi takiej przyjemności z czytania i boję się, że długo nic nie da. RE-WE-LA-CJA!!!

 

Moja ocena: 9/10

 

 

Tajemniczy opiekun

 

Jean Webster – Tajemniczy opiekun

(Wydawnictwo Rytm)

 

Rozumiem dobrze zamysł tej książki – rozrzewniające, naiwne listy sierotki, którą tajemniczy bogacz niespodziewanie posyła z ochronki do college’u. Z założenia urocze. Ale powiem wprost – kupiłam to czytadło tylko i wyłącznie dla okładki. I poza okładką nie ma w nim nic, co mogłoby mi się podobać.

 

Pamiętacie fabułę „Ani na uniwersytecie”? Ja też nie, ale mogę w ciemno założyć się o grube pieniądze, że jeśli kiedyś ponownie ją przeczytam, na pewno okaże się o wiele bardziej treściwa, a fabuła nie będzie czynić wrażenia przewidywalnej aż do obrzydzenia.

 

Sytuację pogorszył wydawca, kłamiąc bezczelnie na okładce, iż „rozwiązanie zagadki (tożsamości opiekuna) jest zaskakujące i niespodziewane”. No cóż, jeśli to nie jest kłamstwo, to musi on uważać swych czytelników za ludzi po lobotomii z komplikacjami. Jest jakaś granica żenady opisów okładkowych, ale jemu najwidoczniej nieznana. Naprawdę, gdybym dostała od niego worek literówek, mniej by mnie zirytował.

 

Poza tym mam jakieś dziwne, może niesprawiedliwe wrażenie, że ta książka rodziła się z pewnego przymusu. A już na pewno nie chciało się autorce ładnie kroić zakończenia, więc gwałtownie ucięła wszystko przecukrzonym (choć spodziewanym od strony nr 51) happy-endem.

 

Postawię tę książkę na półce w roli ładnego obrazka. Do niczego więcej nie dam rady jej polecić.

 

Pat ze Srebrnego Gaju + Miłość Pat

 

L.M. Montgomery – Pat ze Srebrnego Gaju

(Nasza Księgarnia, Warszawa 1993)

 

L.M. Montgomery – Miłość Pat

(Nasza Księgarnia, Warszawa 1993)

 

„Pat…” ma tyle rzuconych mimochodem „uwag” religijnych (czytaj: bzdur i zabobonów), że aż zaczynam podejrzewać niezbyt rozwiniętą intelektualnie pod względem teologicznym autorkę o jakieś wyżywanie się za własne nie całkiem udane małżeństwo z pastorem. Chociaż z drugiej strony wiele tych miałkości czy wręcz obrzydliwości (szacunek dla diabła i niezwykle lekkie go traktowanie) mogło istotnie być udziałem całego środowiska, w którym egzystowała, więc być może dokucza mi coś, co stanowi po prostu całkiem wierny portret kanadyjskiej wspólnoty (a szczerze wierzę, że jej członkowie chętnie przekreślali człowieka dlatego, że raz publicznie zapłakał, przez co umarł jako pogardzany stary kawaler). Trzeba też wziąć poprawkę na to, jak płytkie są u pisarki miłość i nienawiść (w stylu – „życzyłam ci męża, który by cię tłukł, bo nie chciałaś iść z nami na zabawę”), a wiara jest co najwyżej obyczajem na poziomie wkładania odpowiedniego kapelusza. Niemniej, głupota zawsze zasmuca, zwłaszcza gdy prezentowana jest tak lekko i beztrosko.

 

Ale to nie jedyny powód, dla którego trudno mi polecić historię Patrycji. Tak jak w „Janie ze Wzgórza Latarni” wyraźnie wyczuwało się już zmęczenie własnym sukcesem, tak tu powtarzają się wątki i sytuacje znane z innych książek Montgomery, ale jeszcze, JESZCZE jest niezły potencjał. I to właśnie jego zmarnowanie tak bardzo doskwiera.

 

Bo wreszcie bohaterka nie jest sierotą z ambicjami czy też pisarką – ma sporą rodzinę, mieszka w pięknym otoczeniu i jest od zarania szczęśliwa. I właśnie to szczęście powoduje u niej lęk przed wszelkimi zmianami i nadmierną miłość do miejsca, dla którego gotowa jest zostać starą panną (pomimo dzikich tłumów wielbicieli!) i nie mieć żadnych pragnień poza byciem gospodynią i bronieniem wyidealizowanego domu w tak nienaruszonym stanie, jak to tylko możliwe.

 

Tak, z tego mógł być świetny chleb! Ale jesteśmy u Montgomery, więc – niestety – od początku wiemy, jak wszystko się skończy, i że od bajkowego happy endu będzie można dostać przecukrzenia. Wszystkie dramaty rozpływają się i nic nie znaczą, bo Pat traci najukochańszy Srebrny Gaj w ogniu, ale natychmiast uzmysławia sobie, że namiętnie kocha przyjaciela z dzieciństwa, który marzył o poślubieniu jej od pierwszego wejrzenia, a który już zbudował jej dom jak ze snu w cudownym zakątku, gdzie zabierze ją niczym książę do zaczarowanego zamku. Bueee…